Never Alone...
posted on 02 May 2008 10:19 by bananaleaf in MyLife
คือ นภาอันกว้างใหญ่ไพศาล
คือ วายุกล้าหาญคอยช่วยเหลือ
คือ พิรุณใสพิสุทธิ์ที่จุนเจือ
คือ อุรุณเอื้อเฟื้อสาดส่องทาง
คือ สายฟ้าอัศนีที่กล้าเเกร่ง
คือ เมฆาฤิทธิ์แรงผู้รักษา
คือ สายหมอกผู้พิทักษ์แห่งมายา
คือ อาชาพันธมิตรที่มั่นคง
หลอมรวมกันผ่านคืนวันจนเเข็งแกร่ง
เป็นเรี่ยวเเรงสายสัมพันธ์สมประสงค์
เป็นเพื่อนตายอยู่เพื่อกันให้ยืนยง
ขอธำรงร่วมสุขทุกข์จนพ่ายพัง
เมื่อรุ่มร้อนวรุณโปรยคอยดับให้
เป็นวารีกระจ่างใสพร่างพรายหวัง
เย็นกำซาบอาบพิสุทธิ์พราวพลัง
เเย้มยิ้มดั่งหยาดทิพย์ชโลมใจ
เมื่อเศร้าหมองมีอรุณคอยสาดเเสง
สุริยาฤทธิ์แรงจับฟ้าใหม่
เเสงโชติช่วงปัดทุกข์เศร้าผ่องเอาไพ
เป็นคุณพี่มิตรสหายผู้อารีย์
เมื่อวิกฤติอัสนีคอยกอบกู้
อยู่เคียงคู่เป็นเพื่อนตายไม่ถอยหนี
สายฟ้าฟาดเปลี่ยนสิ่งร้ายให้เป็นดี
เป็นเพื่อนพ้องน้องพี่ที่รู้ใจ
ยามมืดมนอนธกาลพาลหม่นแสง
เมฆาผู้ฤิทธิ์แรงปราดแก้ไข
แม้สูงส่งแลปัจเจกไม่เหมือนใคร
แต่ด้วยความห่วงใยมิคลายครา
เมื่อมัวหมองเมียงมองเห็นหมอกม่าน
คอยสืบสานคอยพิทักษ์เฝ้ารักษา
ร่วมสุขทุกข์มิใช่เพียงภาพมายา
ขออาสาปักษ์ปกป้องเพราะเชื่อใจ
อีกอาชาม้าพยศพันธมิตร
ยามวิกฤติคอยผ่อนปรนทุกข์หม่นไหม้
คราวไร้ทางดั่งวารีชโลมใจ
ดั่งตะวันอบอุ่นใจในทุกยาม
สรรพสิ่งเวียนวนอยู่ใต้ฟ้า
คือนภาผู้อ่อนโยนน่าเกรงขาม
จงเติบโตเป็นท้องฟ้าสง่างาม
ฟากฟ้าครามกว้างขวางด้วยไมตรี
ข้าเป็นเพียงวายุผู้พิทักษ์
ขอปกปักษ์รักษามิเเหนงหนี
ชีวิตหนึ่งของข้าพบเพื่อนดี
คือสุขขีคือที่อยู่แห่งตัวตน
อนึ่งมีพันธมิตรฝ่ายเบื้องหลัง
รวมพลังจัดการใหญ่สำเร็จผล
หนึ่งคือพรรณธิดาผู้ยอมตน
คอยหลอกล่อมธุรสให้ออกมา
สองคือมธุรสผู้เป็นเหยื่อ
ไม่น่าเชื่อเอ็งยอมคอสนะม่าจ๋า
แต่คิดเหรอว่าพวกเรายอมเลิกรา
เสร็จตูข้าวัวบ้าพี่ม้าไป
ขึ้นชื่อว่าเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด
อย่าพิโรธโกรธเคืองหรือสงสัย
เพราะมึงหนีไม่พ้นอยู่นั่นไง
เป็นหลุมไก่ใต้ห่วงโซ่จงเจียมตัว
สามคือปรางค์เเก้มพาราไดซ์
วิ่งวุ่นไปเก็บรูปจนถ้วนทั่ว
สี่น้องนุชคิคุกล้องรอบตัว
ฟ้ามืดมัวรีบกลับบ้านขออำภัย
ห้าโลมาเอสบาก้าผู้เอื้อเฟื้อ
คอยช่วยเหลืออุปกรณ์อยู่แห่งไหน
เราเป็นเเฟมีลีเดียวแม้ห่างไกล
ไว้พี่เข้ากรุงเมื่อไหร่คอสใหม่กัน
หกพี่เเยมเจ๊ใหญ่แห่งหลุมกล้าม
น้องนิชาคนงามอยู่ดีไหม
เสียดายเจ๊ไม่มาร่วมวงศ์อำไพ
มิเป็นไรโอกาสหน้าคงพบพาน
โกะคุเเย้ด้นกลอนเเปด 18 บท
ทรหดเสื่อมถ่อยดังคำเรียกขาน
สิบเอ็ดแรกดูดีน่าชื่นบาน
เจ็ดหลังพาลเขียนถึง"ม่า"เลยถ่อยเอย
ถ่ายรูปรวมเเฟมิลี่ครั้งที่ 1
19.04.2008
by โกะคุเดเเย้ (ถ่อย)
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างในวันนั้น
ขอบคุณมิตรภาพของแม่บ้านทุกคน
ขอบคุณความสุขและความทรงจำดีๆทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน...
มัวแต่ทำตัวเปรี้ยวจัด อ่านหนังสือไม่ทัน สุดท้ายเนิร์ดนรกเลยไม่ได้ไปส่ง T[]T แถมยังไม่ได้อัพบล็อคส่งมึงอีก แต่ถ้าไม่ได้อัพบล็อคให้แกก่อน กรูก็ไม่คิดจะอัพบล็อคอื่นเหมือนกัน วะฮ่าๆๆๆ
นี่ไงเพื่อนแก.....
นี่ไง เเฟมิลี่ของแก...
ปรับรูปรีบอร์นแม่บ้านอยู่ เห็นหน้าแกแล้ว.....คิดถึงว่ะ
คิดเหรอว่าอยู่คนละประเทศ แล้วชั้นจะแกล้งแกไม่ได้ หึๆๆๆๆ
"รักมึงนะ" ม่า ---->> ปล. สำหรับกรูมันเเปลว่า"แก่"
me/ เอาหนามเเย้ตำหนึ่งที แล้ววิ่งเข้าไปกอดดดดด
และสุดท้าย "รักแม่บ้านนะฮ้า" ---->> ปล. สำหรับเเย้มันแปลว่า "ถ่อย"
me/ ไม่ว่าหลุมไหนอีแย้จะคาบไปกัดให้หมด หึๆๆ
กลอนน่ารักดีว่ะแก
แสบๆคันๆ แต่ก็ซึ้ง สมเป็นแย้เลย
น่ารักมาก กระบือชอบบบบบ
อ่านแล้วต้องยิ้มทีเดียว
(ยิ้มจนโดนแซวจากเพื่อนที่นั่งทำงานข้างๆ ฮ่าๆๆ)
ปลื้มแทนม่าจังเลย
อีต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร
กรูรักมรึงงงงง >3<!!
#1 By [sani] on 2008-05-02 12:06